وحدت انسانها و وحدت جهان پرتوى از يگانگى خداست و اگر انسانها بكثرت گرايند و دچار بيمارى تبعيض ها و تضادها و برتريها شوند ، جنگها پديد مى آيد و خونها ريخته مىشود نيكبختى انسانها قربانى جوامع پراكنده و شرك آلود مىشود . على كه پيشواى يكتاپرستانست اين دعوت را با انديشه و سخن و گفتارش همه‌جا گسترش مىدهد و با استمداد از حقيقت وحى و تجلى عرفان و استدلال فلسفى و سخن علمى همه‌جا و همه گاه بيان مى دارد و عمرى را با شرك و دستاوردهاى پليد و خطرمند آن مى جنگد و مردم را بحقيقت توحيد مى خواند . و همين خداى واحد است كه با انگيزش پيامبران و فرود كتابها و آموزشهاى آسمانى مردم را بسوى كمال مى خواند ، عواملى كه انسان را در اين سير مترقى پيش ميراند بعنوان فرائض تشريع شده و عوامل ضد تكامل هم كه مانع حركت انسان بسوى خداست بنام گناه معرفى شده است ، راه كمال يا بى راه خشنودى خداست و طريق انحراف و تبهكارى هم مسير ناروائى است كه بمفهوم خشم خدا شناخته مىشود ، پس خدا آن چنان كه دشمنان اسلام مى گويند خداى خشمگين و عصبانى نيست ، زيرا خشم خدا مانند خشم انسان نيست كه نمودار دگرگونى حال خشمنده باشد ، زيرا هيچگاه حادثه‌اى بر خداى وارد نمى شود و حال او را دگرگون نمى سازد ، خدا نه محل حوادث است و نه دچار تغيير حال مىشود بلكه همانطورى كه مولف فهيم و عالم تفسير الميزان نگاشته ، رضاى خدا در حركت بسوى